PKO Bank Polski / PKO BP

Złoty wyraźnie nie może dać sobie rady ze słabszymi publikacjami gospodarczymi, jakie w środę dotarły do inwestorów. Mocno rozczarowujące dynamiki wzrostu zarówno w przypadku krajowej sprzedaży detalicznej jak i produkcji przemysłowej za kwiecień na tyle pogrążyły PLN, że nie były mu nawet w stanie pomóc gołębie minutes z kwietniowego posiedzenia FOMC. Wczorajsze dane PMI dot. aktywności gospodarczej dla Europy wskazujące co najwyżej na stabilizację wzrostu, również nie pomagały naszej walucie. W rezultacie w czwartek, jeszcze podczas sesji europejskiej kurs EURPLN wzrósł w okolice 4,105.

Na rynku nadal utrzymuje się prodolarowy sentyment. W środę tuż po otwarciu sesji kurs EURUSD zaatakował wsparcie na 1,11. Od początku tygodnia, odrabiając wcześniejsze silne straty dolar wobec euro umocnił się już o blisko cztery centy. Na środowych notowaniach wspólnej waluty zaważyła wypowiedź przewodniczącego greckiego parlamentu, według którego Ateny mogą jednak nie być w stanie uregulować swoich zobowiązań wobec MFW, jeśli do 5 czerwca nie zostanie osiągnięte porozumienie w sprawie pakietu pomocowego. Dzień wcześniej twierdzono zaś, że ze spłatą nie będzie problemu. Mając na uwadze te sprzeczne informacje warto jest zwrócić uwagę na czwartkowe wystąpienie premiera Grecji A. Tsipras’a. Według greckich źródeł ma on przedstawić europejskim liderom plan restrukturyzacji krajowego długu, czego jednak póki co nie biorą pod uwagę kredytodawcy Grecji.

Po silnej dwudniowej przecenie złotego skutkującej nawet testem oporu 4,11 na parze eurozłoty środowa sesja przyniosła chwilowe odreagowanie. Kurs EURPLN spadł w okolice 4,064. Tak jak wcześniej przyczyn przeceny złotego doszukiwaliśmy się w spadających cenach polskich obligacji, tak i teraz impuls do skracania pozycji na EURPLN nadszedł z rynku długu w postaci spadających, ale rentowności. Po południu popyt na złotego dodatkowo nasiliły słabsze od oczekiwanych dane z USA.

Na rynku stopy procentowej początek środowej sesji rozpoczął się od publikacji danych makroekonomicznych w Europie. Publikowane były zarówno wskaźniki PKB za I kw. jak również dane nt. inflacji w kwietniu. Generalnie dane były zbliżone do oczekiwań rynkowych, stąd ich neutralny wpływ na notowania. Jedynie w przypadku Bundów nieco niższa od oczekiwań dynamika wzrostu gospodarczego mogła krótkoterminowo wesprzeć rynek. Warto zwrócić uwagę (chociaż z punktu widzenia rynkowego było to mniej istotne), że w zakresie wskaźników PKB nieco wyższe od oczekiwań dynamiki odnotowano w przypadku państw naszego regionu (Słowacja, Węgry, Rumunia). Potwierdza to relatywną siłę państw Europy Środkowo-Wschodniej. W kontekście inflacji zwracał też uwagę fakt, że nieco wyższe niż w ostatnich miesiącach (chociaż zgodne z prognozami) okazały się odczyty inflacji w przypadku większości państw w Europie, co potwierdza wygasający wpływ części trendów dezinflacyjnych.

Początek tygodnia oznaczał powrót do wzrostów dochodowości na globalnych rynkach długu. W ruchu tym nie przeszkodził brak publikacji ważnych danych ekonomicznych z Eurostrefy czy USA. Jedynym potencjalnie istotnym wydarzeniem była decyzja Banku Anglii o utrzymaniu stóp na bieżącym poziomie (oraz utrzymaniu bez zmian maksymalnej wielkości skupu aktywów). W tym otoczeniu dochodowości papierów dłużnych USA i Niemiec powoli przesuwały się do góry, korygując piątkowe spadki.  Pewnym wsparciem dla wzrostów rentowności były utrzymujące się na wysokich poziomach giełdy. Inwestorzy całkowicie zignorowali decyzję o złagodzeniu polityki monetarnej przez jednego z największych globalnych graczy tj. Ludowy Bank Chin. Większego wpływu na wyceny nie miała informacja o tym, że Niemcy mogą zgodzić się na to by Grecja przeprowadziła referendum w sprawie reform w trakcie negocjacji z kredytodawcami. Wieczorem zobaczyliśmy kolejną silną przecenę papierów za oceanem. W jej skutek rentowności US10Y nieomal dotknęły 2,30%, na którym to poziomie ostatni raz były w początku grudnia zeszłego roku. Przyczyną wyprzedaży długu (i akcji) były nawracające spekulacje na temat podniesienia stóp przez Fed.

Na rynku stopy procentowej ostatni tydzień przyniósł rzadko spotykany wzrost zmienności. Jeszcze w czwartek ustanowione zostały lokalne maksima, które w przypadku papierów DS0725 przekroczyły poziom 3,00% (wzrost o prawie 40 pb w relacji do piątku). Od połowy czwartkowej sesji widać było jednak równie silne odreagowanie. W efekcie na krótkim końcu krzywej piątkowa sesja kończyła się jedynie nieznacznie powyżej poziomów sprzed tygodnia, a w przypadku sektora 10-letniego 7 pb wyżej.

W czwartek, na dzień przed publikacją rządowych danych z rynku pracy sytuacja na rynkach eurodolara i eurozłotego praktycznie niewiele zmieniała się. Podczas handlu w Europie wspólna waluta nadal notowała coraz wyższe poziomy wobec dolara, zaś złoty kontynuował rozpoczęty we wtorek z rana trend spadkowy, prowadząc do przełamania oporu na 4,08 na EURPLN w godzinach przedpołudniowych wczorajszej sesji. Jeszcze w poniedziałek para atakowała wsparcie na 4,00. Dzięki utrzymującej się słabości dolara złoty względem waluty amerykańskiej stał się w ostatnich dniach najsilniejszy od przełomu 2014/2015. Para USDPLN przetestowała wsparcie na 3,55.

Środowy handel na rynku głównej pary walutowej przyniósł dalsze istotne umocnienie euro wobec dolara. Tuż po otwarciu sesji impuls do zakupów dała informacja o dokonanej przez Grecję płatności na rzecz MFW jako części odsetek pożyczki udzielonej jej wcześniej przez fundusz.

Bieżący tydzień na krajowym rynku walutowym rozpoczął się korektą zeszłotygodniowego wzrostu eurozłotego z okolic 4,075 do chwilami poniżej 4,00. Co ciekawe na drodze do umocnienia naszej waluty nie stanęły ani słabe od oczekiwanych dane z Polski (wskaźnik PMI), ani analogiczne rozczarowujące doniesienia z Chin, które zazwyczaj ważą na notowanych naszej waluty.

Zamknięcie tygodnia przyniosło zwiększoną zmienność na amerykańskim i niemieckim rynku stopy procentowej. Dochodowości niemieckich papierów tradycyjnie biły rekordy. Rentowność DE10Y spadła na chwilę poniżej 0,05%, napędzana przez zakupy długu EBC oraz częściowo przez nieco słabsze niż oczekiwano dane inflacyjne z Eurostrefy. Dodatkowo pomocną dłoń dla niemieckich emitentów wyciągały spadające w przyzwoitym tempie indeksy giełdowe.