Najnowsze wydanie miesięcznika BANK dostępne w sklepach i online Sprawdź szczegóły i zapisz się na prenumeratę roczną -20% 
No i stało się. Wielka Brytania wychodzi z Unii Europejskiej. Chociaż właściwie należałoby zacząć oba zdania od słowa „może”. Pamiętają Państwo piosenkę Jerzego Połomskiego „Bo z dziewczynami”? Dla przypomnienia: „A wszystko to pewne tak prawie, jak listek na wietrze, w trawie ślad, jak latem zerwany w trawie dmuchawiec, gdy zawieje wiatr.”
W najbliższych dniach poznamy decyzję RPP w sprawie stóp procentowych, a z protokołów Fed i Europejskiego Banku Centralnego dowiemy się co słychać w polityce pieniężnej głównych banków centralnych świata. Napłyną także ważne informacje z gospodarek Niemiec, Chin i Stanów Zjednoczonych.
Nadchodzące tygodnie upłyną na rynkach finansowych na dostosowywaniu się do szoku po brytyjskim referendum. Brexit nie musi jednak całkowicie przesłaniać innych wydarzeń, lecz spowoduje, że patrzeć będziemy na nie w innym, bardziej wyostrzonym kontekście. Już od poniedziałku będą pojawiać się kolejne dane makroekonomiczne, dotyczące głównych gospodarek świata, które w dalszej perspektywie mogą mieć wpływ na ocenę sytuacji.
Bankowy Fundusz Gwarancyjny. Gwarantuje depozyty. Ze składek banków. Ale chyba trzeba mu będzie zmienić nazwę. Na Urzędniczy. Bo banków ma w jego radzie nie być. Radzie – czyli organie nadzorującym zarząd, określającym stawki opłat i uczestniczącym w decyzjach dotyczących restrukturyzacji banków. „Nihil novi sine communi consensu” – brzmiała formuła konstytucji sejmu radomskiego z 1505 roku. Można to przetłumaczyć jako „nic o nas bez nas”.
Wejdą, nie wejdą? – śpiewał w 1981 roku Tadeusz Ross. Oficjalnie chodziło o mrówki, w podtekście – o żołnierzy „zaprzyjaźnionych” krajów Układu Warszawskiego. Do najbliższego czwartku śpiewamy „wyjdą, nie wyjdą?” zastanawiając się, co zrobią Brytyjczycy: zostaną w Unii Europejskiej, czy oddzielą się od niej Kanałem La Manche? I znów (może niekoniecznie tak, jak by chcieli) mają wpływ na cały świat. Złoto drożeje, frank szwajcarski się umacnia, ankieterzy szaleją, sondaże wahają się w obie strony.
Głosowanie Brytyjczyków w sprawie ich obecności w Unii Europejskiej zdominuje sytuację na rynkach finansowych w nadchodzącym tygodniu i usunie w cień inne nieliczne informacje. To referendum z pewnością zasługuje na miano jednego z najważniejszych wydarzeń ostatnich lat.
W nadchodzącym tygodniu na swych posiedzeniach zbiorą się FED, Bank Japonii i szwajcarski bank centralny. Choć największe znaczenie dla rynków finansowych będzie mieć decyzja amerykańskiej rezerwy federalnej, to z uwagą będą śledzone posunięcia także dwóch pozostałych.
O czymże dumać na paryskim bruku? Siędę, napiszę jaką rzecz do druku – tak sparafrazował Epilog „Pana Tadeusza” nieodżałowanej pamięci Andrzej Waligórski. A na warszawskim bruku? Niestety, ciągle walają się po nim franki. Denominowane w złotych. Kiedy bowiem wydawało się, że kolejny projekt pomocy frankowiczom ograniczy się do strat banków, pojawiła się nowa idea: bank na złe kredyty (dokładnie – toksyczne, czyli we frankach szwajcarskich). To miałoby rozłożyć straty kredytodawców na lata.
Janet Yellen potwierdziła to, co wszyscy już wiedzieliśmy po słabych danych z rynku pracy. W Grecji trwa dalszy etap prywatyzacji. Niespodziewane wybicie na funcie.
Był kiedyś taki film (na podstawie książki oczywiście): „Neverending story”. Na taką opowieść zanosi się w kwestii frankowiczów. Na dodatek coraz bardziej przypomina ona twórczość kiepskiego pisarza: kiedy już bohater zaczyna wychodzić na prostą, przytrafia mu się kolejne nieszczęście. Skala tych nieszczęść jest różna, w przypadku tej polskiej historii – mierzalna. Złotówkami. Problem tylko taki, że za jej bohatera jedni uznają frankowego kredytobiorcę, inni – udzielające tych kredytów banki. Właściwie rację mają jedni i drudzy.
W najbliższych dniach inwestorów czeka sporo informacji, które mogą zaważyć na sytuacji na rynkach finansowych. Przed zbliżającym się posiedzeniem FED, usłyszymy jeszcze opinię Janet Yellen w sprawie amerykańskiej gospodarki i stóp procentowych. Z punktu widzenia oceny perspektyw naszej koniunktury istotne będą dane dotyczące niemieckiego przemysłu i handlu zagranicznego. Dla sytuacji w skali globalnej, ważne będą informacje o eksporcie i imporcie Chin. Obradująca w tym tygodniu Rada Polityki Pieniężnej wysokości stóp nie zmieni, ale znaczące mogą być deklaracje dotyczące ich poziomu w najbliższej przyszłości.
Przeważająca obecnie opinia, że stopy procentowe są na właściwym poziomie, nie powinna przesłaniać perspektywy ich obniżenia. W Radzie Polityki Pieniężnej są zwolennicy takiego scenariusza i choć na razie są w mniejszości, mogą wkrótce zyskać argumenty dla swoich poglądów. Świadczą o tym choćby najnowsze dane o dynamice wzrostu PKB i deflacji.
Spadek dynamiki polskiej gospodarki do 3 proc. nie stanowi wielkiego zaskoczenia, jednak rozczarowująca jest struktura czynników napędzających wzrost.
Gdyby Bank Pekao był na sprzedaż… To może zaszalałoby PZU, połączyło go a Aliorem i BPH, dodało BOŚ i byłby ogromny bank. Oparty na polskim kapitale. I gdyby chciał kupić kolejną instytucje od jej zagranicznego właściciela, zrobiłby ogromną emisje akcji. Wydrenowałby rynek kapitałowy na tyle, że inni mogliby sobie o emisjach najwyżej pomarzyć.
Kwietniowe dane dotyczące rynku pracy potwierdzają kontynuację panujących na nim korzystnych tendencji. Stopa bezrobocia obniżyła się z 10 do 9,5 proc., pozytywnie zaskakując analityków, którzy oczekiwali jej spadku do 9,6 proc. Możliwość poprawy sygnalizowały już nieco wcześniej opublikowane informacje o sięgającej 2,8 proc. dynamice wzrostu przeciętnego zatrudnienia w sektorze przedsiębiorstw. Po sezonowym spowolnieniu nie ma więc już śladu i wszystko wskazuje na to, że w kolejnych miesiącach będziemy obserwować dalszą poprawę.
To już chyba tradycja polska. Najpierw wprowadzamy – podatek, rozwiązanie prawne – nie badając wcale lub „po łebkach” jego skutki. Potem albo następuje seria nowelizacji, albo ustawodawca wycofuje się rakiem z bubla. Patrząc na historię ostatnich 27 lat, przykłady można by mnożyć. Ot, chociażby szumnie zapowiadany podatek od sprzedaży detalicznej wędruje – w formie projektu ustawy – od Annasza do Kajfasza, co chwila zmieniając swój wygląd w miarę odkrywania raf, niedoróbek i ewidentnych bzdur.
W najbliższych dniach rynki finansowe będą znajdować się nadal głównie pod wpływem zapowiedzi Fed, dotyczących możliwości rychłej podwyżki stóp procentowych. Inwestorzy otrzymają jednak również sporo ważnych sygnałów, które pozwolą ocenić perspektywy koniunktury na świecie, a także przyjrzeć się uważniej polskiej gospodarce.
W kwietniu wynagrodzenia w firmach poszły w górę znacznie mocniej niż w poprzednich miesiącach. Rośnie też zatrudnienie, a więc kontynuowane są pozytywne tendencje, dając nadzieję na powrót lepszej koniunktury w gospodarce.
Sezon wyników kwartalnych banków na finiszu. Podatek specjalnie sektorowi nie zaszkodził. Jeszcze (?). Pytanie brzmi, kto zyskał, a kto stracił. Znając życie i umiejętności liczenia bankowców – klienci. Skoro bowiem przy niskich stopach procentowych wyniki odsetkowe nie są tragicznie niskie, to albo wzrosły ceny kredytów, albo spadły odsetki od depozytów. A najpewniej jedno i drugie. Powstaje zatem pytanie: co zrobi rząd, żeby oszczędności Polaków rosły w takim tempie, by można było z nich finansować zapowiadane inwestycje? I czy coś zrobi?
W tematyce walutowej mamy obecnie jeden ważny temat. Jest to potencjalna obniżka ratingu. Przewijają się dwa wątki – dlaczego dojdzie do obniżki i kto jest jej winien. Jak to często bywa, w dyskusji obu stronom brakuje merytorycznych argumentów.
