Autor: NIE

Recesja w Europie zakończyła się wraz z drugim kwartałem tego roku. Wzrost PKB w drugim kwartale był pierwszym pozytywnym odczytem od półtora roku i pomógł wyciągnąć Europę z najdłuższej notowanej w historii recesji. W zeszłym tygodniu solidne dane gospodarcze wzmocniły wspólną walutę.

W ubiegłym tygodniu inwestorzy wydawali się szczególnie faworyzować euro i jena podczas zamieszania towarzyszącego spotkaniom banków centralnych oraz gołębim komunikatom ze strony FED, które jednocześnie zaważyły na poziomach dolara.

W ubiegłym tygodniu solidne dane ekonomiczne napływające z Europy były wsparciem funta brytyjskiego oraz euro wobec wyglądającego nieco bezbronnie dolara. Raport o PKB Anglii wybijał się na pierwszy plan, natomiast dolar zanotował  trzeci tydzień z rzędu spadki wobec głównych walut z koszyka dominującego na rynku wymiany.

Najważniejszym wydarzeniem zeszłego tygodnia było przemówienie szefa FED-u Bena Bernanke przed amerykańskim Kongresem.

W ubiegłym tygodniu obserwowaliśmy zmianę nastawienia wobec euro ze złego na w zasadzie jeszcze gorsze, co wpłynęło na mocną deprecjację wspólnej waluty. Niestabilność polityczna wzrosła wraz z wydarzeniami w Portugalii – rezygnacja ministra finansów i ministra spraw zagranicznych – co otworzyło drogę do nowych wyborów.

W ubiegłym tygodniu spin doktorzy musieli ratować rynki finansowe. W przypadku Stanów Zjednoczonych byli to członkowie FED, włącznie z Benem Bernanke, tonujący rynkową reakcję na wydźwięk ostatniego posiedzenia FOMC. W Chinach był to rząd, który nagle zmienił swoje postanowienie odnośnie zapewniania systemowi bankowemu płynności.

Rynki wschodzące, a co za tym idzie – ich waluty nie otrzymały w tym tygodniu wyczekiwanego wytchnienia ze strony FOMC. Waluty takie jak rupia indyjska i lira turecka odnotowały rekordowo niskie poziomy w stosunku do dolara. Zmiana perspektywy dla programu ilościowego łagodzenia Fedu miała spory wpływ na akcje, papiery dłużne oraz płynność na rynkach walutowych.

Miniony tydzień nie obfitował w wiele raportów gospodarczych i wydarzeń politycznych, jednak okazał się bardziej interesujący niż oczekiwało tego wielu inwestorów. Globalne rynki akcji doznały załamania, a aukcje amerykańskich obligacji wypadły słabo. Waluty rynków wschodzących i krajów eksportujących surowce traciły na całej linii, jednocześnie mogliśmy obserwować umocnienie się tzw. bezpiecznych przystani – japońskiego jena i szwajcarskiego franka.