Autor: AL

…vox Dei. Tę starą prawdę zdaje się rozumieć premier Donald Tusk, który zapowiedział „zawieszenie procedury ratyfikacyjnej ACTA”. Mniejsza o uzasadnienie, skoro „słowo stało się ciałem”. Gorzej, że wyobraźni i zdolności komunikowania się zabrakło wcześniej ministrom, którzy nie tylko z urzędu za sprawę byli odpowiedzialni.

Tegoroczne spotkanie w Davos przyciągnęło uwagę światowych mediów za sprawą wydarzenia spektakularnego protestu sympatycznych dziewcząt z Ukrainy. Aktywistki, które zdążyliśmy już poznać przy okazji doniesień telewizyjnych z Kijowa, czy Doniecka, tym razem postanowiły zaprotestować, mniejsza zresztą – już widzę oburzenie feministek – w jakiej sprawie. Istotą bowiem protestu równie zdeterminowanych, co… zgrabnych i urodziwych dziewcząt jest obnażanie własnych powabnych kształtów, na których widzowie mają okazję przeczytać utrwalone wodoodpornym markerem, słuszne skądinąd hasła.

W efekcie ustaleń ekspertów fonoskopijnych z Krakowa zidentyfikowano kolejne wypowiedzi zarejestrowane w kokpicie prezydenckiego Tupolewa podczas lotu do Smoleńska. Wynika z nich, że komendy przypisywane dowódcy sił powietrznych wydawał drugi pilot, major Grzywna. Co więcej, odczyty wskazań przyrządów wskazują na ich prawidłowe wyskalowanie. W tym stanie rzeczy tracą moc i oparcie dowodowe tezy raportu Komisji Millera stwierdzające, ze obecność ś.p. generała broni Andrzeja Błasika w kabinie pilotów naruszała zasadę „cichego kokpitu, stanowiąc element dystrakcyjny..”.

Refren znanego przeboju w wykonaniu Ryszarda Rynkowskiego mógłby być mottem podsumowującym miniony tydzień. Oto bowiem dowiadujemy się, że w świetle ustaleń ekspertów z Krakowa, fundamentalne tezy raportu tzw. Komisji Millera nie miały umocowania w faktach i dowodach materialnych.

Tytuł musicalu Boba Fosse’a, którego filmowe alter ego Joe Gideon realizuje dwa projekty jednocześnie, co stanowi źródło rozmaitych perypetii, kojarzy mi się nieodparcie z sytuacją ministra Bartosza Arłukowicza. I nie idzie nawet oto, że broni ustawy, której tak niedawno był nieprzejednanym krytykiem, punkt widzenia…, lecz o dialektyczną sprzeczność pomiędzy zakresem ustaleń ze środowiskami zainteresowanymi nowelą kwestionowanych zapisów t.j. lekarzami i farmaceutami, a możliwym następstwem zdarzeń.

Koniec roku skłania do podsumowań. Tych bardziej osobistych i ogólniejszej natury. Co do mnie apetyt na wyznania zaspokoiłem w blogu wigilijnym, tym razem więc ograniczę się do odniesień w skali makro. Skoro tak, nie sposób pominąć polskiej prezydencji w UE. Zamiast ocen, zacytuję niemieckiego socjaldemokratę – niebawem zastąpi Jerzego Buzka na funkcji Przewodniczącego Parlamentu Europejskiego – Martina Schulza, który stwierdził, że „Donald Tusk prowadził politykę prawdziwie europejską”. „Polska miała wielką odwagę polityczną” – dodał.

Od lat w porze, kiedy na niebie rozbłyska pierwsza gwiazda, w ten najważniejszy wieczór w roku, sięgałem po telefon i w momencie, kiedy w słuchawce odzywał się głos mego Ojca intonowałem, a On podejmował, kolędę rozpoczynającą się od słów, które posłużyły za tytuł dzisiejszego bloga. Od paru już lat śpiewam ją sam, ale nieodmiennie słyszę czysty i mocny głos Taty.