Maciej Małek

Expose premiera zawierało szereg akcentów dedykowanych trudnym czasom, które nadchodzą. Słowo „kryzys” pojawiało się w wystąpieniu Donalda Tuska, lecz nie tak często jak „zmiana”, czy „państwo”. To dobrze obrazuje sposób rozumowania polegający nie tyle na zaklinaniu rzeczywistości, ile zdecydowanej woli sprostania wyzwaniom, które niesie. Powiedziano i dużo i mało zarazem.

Zamiast marszu niepodległości w rocznicę 11 listopada kibole wsparci międzynarodówką zadymiarzy z Niemiec, Serbii i nie tylko, zafundowali Warszawie gorszące zajścia z podpaleniami prywatnej własności, oznaczonych wozów transmisyjnych i atakowaniem sił policyjnych z użyciem koktajli Mołotowa i ulicznego bruku.

Zawiedzione ambicje, pragmatyzm, wreszcie potrzeba zmiany zawiodły trzech eurodeputowanych przed surowe oblicze partyjnej sprawiedliwości. W efekcie zostali ” zmyci z pokładu” z zachowaniem wszelkich szykan właściwych demokratycznej procedurze. Sympatyczny i medialny Cymański, podobnie jak cyniczny i manipulatorski Kurski zdają się być zaskoczeni i zdezorientowani. I tylko Zbigniew Ziobro – faktyczny sprawca i inspirator całego tego zgiełku, milczy, albo mówi wprost – to zły dzień dla prawicy.

Szczyt przywódców państw strefy euro rozłożony na dwa mityngi wzmocnione dodatkowo spotkaniem Rady Europejskiej w pełnym – pod przewodnictwem polskiej prezydencji – składzie dwudziestu siedmiu państw członkowskich dowiódł, że symboliczne gesty mają w polityce praktyczne znaczenie. Nie myślę zresztą o powitaniu Angeli Merkel przez Donalda Tuska, który familiarno-zażyłe cmoknięcie w policzek zastąpił znamionującym respekt i uszanowanie pochyleniem ku dłoni pani Kanclerz.

Moody’s to kolejna z agencji ratingowych o których głośno w ostatnim czasie. Tym razem za sprawą zapowiedzi obniżenia – w bliżej nieokreślonej przyszłości – oceny naszej wiarygodności gospodarczej w związku z nadmiernym deficytem budżetowym. Niezależnie od zapowiedzi ministra finansów planowany na ten rok deficyt będzie niższy od zakładanego.

Kiedy panowie Iwiński, Waszczykowski i Zalewski – kolejność alfabetyczna – objaśniali sobotniego wieczoru w studio telewizyjnym fenomen demonstracji poparcia dla Ruchu oburzonych popadłem w osłupienie. Pseudo erudycyjne bon mot’y posła lewicy to nic nowego, ekonomiczny dyletantyzm europosła Platformy takoż. Podobnie jak zaklinanie rzeczywistości przez posła PiS-u.

Wygrali Polacy, wygrała Polska. Bez względu na ostateczne wyniki głosowania i ewentualne protesty wyborcze zasadnicze proporcje nie ulegną wszak zmianie. Co to oznacza? Większą odpowiedzialność i więcej pracy dla zwycięzców, ale po to i z tą świadomością szli do wyborów.

Powiedzenie, że do trzech razy sztuka najpewniej nie znajdzie zastosowania w przypadku głosowania nad wnioskiem o wotum nieufności wobec ministra infrastruktury. Satysfakcja samego zainteresowanego, jak i premiera jest o tyle gorzka, że podczas wczorajszej debaty i lider wnioskodawców – Jarosław Kaczyński i wspierającej przedłożenie PiS-u lewicy – Grzegorz Napieralski, przebywali poza salą sejmową.

Szczyt G-20 boleśnie rozczarował rynki finansowe i obserwatorów sceny politycznej. Cóż bowiem obwieszczono? Przecież deklaracji, że „politycy reprezentujący największe gospodarki świata są zdecydowani podjąć wszelkie niezbędne decyzje w przyszłości”, nie sposób traktować poważnie!

Kiedy śp. prezydent Lech Kaczyński oceniał efekt negocjacji budżetowych prowadzonych przez ówczesnego premiera przy wsparciu Angeli Merkel, stwierdził, że: „Rząd Kazimierza Marcinkiewicza uzyskał optymalny efekt”. Sam Kazimierz Marcinkiewicz, odnosząc się do sławetnego „yes, yes, yes”, dodawał potem, że zwycięstwo upaja jak najlepszy szampan. Roman Giertych skwitował to stwierdzenie komentarzem następującej treści; „żeby klęskę przyrównać do smaku szampana, trzeba być po wódce!”.

Sąd Najwyższy pozostawił skargę Nowej Prawicy bez merytorycznego rozpatrzenia, bo ta wpłynęła – jak usłyszeliśmy – przedwcześnie?! Rozumowanie u podstaw miało przesłanki natury formalnej, lecz kłóci się ze zdrowym rozsądkiem, poczuciem racjonalności (łac. ratio – rozum), że o standardach demokratycznego państwa prawnego nie wspomnę. Ciąg dalszy nastąpi zatem po wyborach.

Konia z rzędem temu, kto przewidział, że produkcja sprzedana naszego przemysłu wzrośnie w ujęciu rok do roku o 5,4 proc. za miesiąc sierpień, a w okresie od stycznia do sierpnia o 6,9 proc. Tendencja tyleż stała, co dynamiczna.

Zakończone wczoraj Mistrzostwa Europy w piłce siatkowej przyniosły kilka wydarzeń wykraczających poza czysto sportowe ramy. Niemcy mieli potencjał, dobrego trenera, środki na przygotowania, duże ambicje i… odpadli w fazie grupowej. Rosjanie zaczęli z impetem, opromienieni zwycięstwem nad Brazylią w zakończonym niedawno w Gdańsku finale Ligi Światowej, zmiatali kolejnych przeciwników, by przegrać wszystko – najpierw z Serbią, potem w finale pocieszenia z Polakami.

Mieszkańcy Woodstock żyją nie tylko chlubną przeszłością legendarnego już festiwalu, ale coraz bardziej jednoczą się w proteście przeciwko technologii wydobycia gazu łupkowego zalegającego w tej okolicy na głębokości ośmiu tysięcy stóp. Nikt wprawdzie empirycznie nie dowiódł, że metoda wpływa na środowisko, skoro pokłady wody pitnej zalegają na głębokości czterokrotnie mniejszej, ale nie przeszkadza to protestować, mimo że samą trawą i powietrzem żyć trudno.

Oburzenie po wypowiedzi ministra finansów Jacka Rostowskiego w kwestii możliwych scenariuszy rozwoju sytuacji w strefie euro jest tyleż powszechne, co bezrefleksyjne. Jeśli odrzucić batalistyczną retorykę i pochylić się nad ekspresyjną i dobitnie wyrażoną diagnozą, okaże się, że historyczne analogie czynią ją uzasadnioną i prawdopodobną.

Mało kto, poza zawodowymi dyplomatami, słyszał dotąd o nazwisku Turki al-Fajsal, saudyjskim księciu krwi, byłym ambasadorze w USA. Przestrzega on sojuszników, że gdyby skorzystali z prawa weta w kwestii uznania Palestyny za pełnoprawnego członka ONZ, wówczas Arabia Saudyjska, jedyny tak stabilny i ważny sojusznik Amerykanów w regionie, zrewiduje swoją dotychczasową politykę.

Niedzielną konwencję programową Platformy zakłóciła sympatyczna młoda dziewczyna z Greenpeace, która stanęła na podium z transparentem apelującym o czystą energię. Ochroniarz, któremu przysnęło się na dostatecznie długą chwilę, aby sprawczynię incydentu pokazały na tle rozpostartego napisu kamery, usiłował nadrobić swą nieudolność w najgorszy możliwy sposób. Wyszarpując – skutecznie – szczupłej i drobnej aktywistce skrawek materiału.

Tomasz Adamek potwierdził minionej soboty znane walory. Hart ducha, determinację, serce do walki, dobre wyszkolenie techniczne. Niestety w walce ze starszym z braci Kliczko okazało się to zbyt mało!

W centrum programowym – cokolwiek to znaczy – Prawa i Sprawiedliwości, Jarosław Kaczyński wykazał się wczoraj daleko idącą niewiedzą. Najpierw w odniesieniu do ustawy uchwalonej „w dobrej wierze”, która jakoby legła u podstaw potępionych, jakżeżby inaczej, w czambuł dodatkowych opłat za uczęszczanie dzieci do przedszkoli.

Wczorajszy dzień zakończył kontredanse PiS wokół prof. Zyty Gilowskiej. Najpierw wyraźnie zadeklarowała, że nie zamierza i nie zamierzała jako osoba bezpartyjna i – zasiadając w konstytucyjnym organie – z założenia apolityczna, debatować i agitować partyjnie.