Najnowsze wydanie miesięcznika BANK dostępne w sklepach i online Sprawdź szczegóły i zapisz się na prenumeratę roczną -20% 
Donald Trump miał być przyjacielem złota, a okazał się jego największym wrogiem. Zwycięstwo tylko przez krótki moment windowało cenę kruszcu. Później metal wyłącznie tracił. Inwestorzy zauważyli, że w swojej „victory speech”, Trump dużą uwagę poświęcił tempie wzrostu PKB i odbudowie krajowej infrastruktury. Odebrali to jako zapowiedź podniesienia stóp procentowych w najbliższej przyszłości.
To był najgorszy tydzień dla złota od połowy 2013 roku. Kurs w ciągu ostatnich pięciu dni stracił około 5 procent, przez co na koniec piątkowej sesji wyniósł niewiele ponad 1250 dolarów za uncję. To najniższy poziom od czterech miesięcy. Czy to, co obecnie obserwujemy na rynkach, to pierwszy krok w kierunku minimów z przełomu roku? Czy może tylko emocjonalny rajd posiadaczy papierowego złota? Jedno jest pewne – obecna cena może skłonić pewne grupy inwestorów do zwiększonych zakupów.
Tylko początek minionego tygodnia był dla złota udany. Kurs rozpoczął handel z pułapu 1330 dolarów i trzymał się mocno przez pierwsze dni. Poprawa nastrojów na rynkach akcji sprawiła, że kolejne sesje osłabiały pozycję kruszcu. Ostatecznie metal zakończył piątek w pobliżu 1315 dolarów za uncję.
Tydzień na rynku złota charakteryzował się totalną flautą. Kurs przez większość czasu odbijał się w wąskim przedziale 1320-1335 dolarów za uncję, walcząc na zmianę z umacniającym się dolarem i kolejnymi rekordami na Wall Street. Ostatecznie kurs spadł o pół procent, zamykając piątkową sesję na poziomie 1323 dolarów za uncję. Mylą się jednak ci, którzy myślą, że tydzień na całym rynku metali szlachetnych był nudny. Na uwagę zasługują notowania srebra.
Wręczono podziękowania dla banków partnerskich projektu Bankowcy dla Edukacji Finansowej Młodzieży BAKCYL.
Prawo wspólnotowe nie definiuje, gdzie powinien być umiejscowiony nadzór i w jaki sposób jego umiejscowienie powinno uwzględniać konsolidację usług i instytucji finansowych. Kwestię tę pozostawiono do rozstrzygnięcia poszczególnym państwom członkowskim. Przeważają jednak argumenty za umiejscowieniem nadzoru w ramach banku centralnego.
