Łagodniejsze podejście nadzoru brytyjskiego do małych instytucji finansowych (SDDT)
Bank of England w ramach Prudential Regulation Authority (PRA) uznał, że dotychczasowe przepisy, oparte na złożonym zestawie reguł wypracowanych głównie dla dużych banków systemowych, nadmiernie obciążały mniejsze banki i spółdzielcze instytucje oszczędnościowe, generując koszty i złożoność nieproporcjonalne do profilu ryzyka takiego podmiotu.
W efekcie nadzorca opracował ramy regulacyjne, które upraszczają wymogi kapitałowe, płynnościowe i ujawnieniowe dla SDDT-ów, umożliwiając im stosowanie prostszych metod obliczania wymagań kapitałowych oraz uproszczonych procedur wewnętrznych takich jak procesy ICAAP i ILAAP, bez obniżania ogólnego poziomu bezpieczeństwa systemu bankowego.
Przesłanki do bycia SDDT
Aby instytucja kredytowa mogła uzyskać w Wielkiej Brytanii status SDDT (Small Domestic Deposit Taker), musi spełniać łącznie szereg przesłanek określonych przez nadzór ostrożnościowy (PRA).
Przede wszystkim jej skala działalności powinna być ograniczona – średnia wartość aktywów z ostatnich trzech lat nie może przekraczać 20 mld funtów brytyjskich.
Instytucja musi mieć wyraźnie krajowy charakter działalności, co oznacza, że co najmniej 75% ekspozycji kredytowych powinno być stale zlokalizowanych w UK, a średnio w okresie trzech lat udział ten powinien wynosić minimum 85%.
Dodatkowo wymagana jest ograniczona aktywność handlowa – zarówno pod względem wielkości portfela handlowego, jak i pozycji walutowej – oraz całkowity brak zaangażowania w towary i instrumenty pochodne na towary.
Bank lub building society nie może stosować zaawansowanego podejścia IRB do kalkulacji wymogów kapitałowych z tytułu ryzyka kredytowego, ani świadczyć usług rozliczeniowych, rozrachunkowych, powierniczych czy bankowości korespondenckiej na rzecz podmiotów spoza własnej grupy, jak również nie może prowadzić systemu płatności.
Ostatecznie, status SDDT jest zastrzeżony dla instytucji z siedzibą w UK, które nie posiadają podmiotu dominującego poza Wielką Brytanią.
Kluczowym elementem tego podejścia jest zachowanie równowagi między uproszczeniem a odpornością, co ma przeciwdziałać tzw. complexity problem, czyli sytuacji, w której takie same reguły stosowane wobec dużych i małych instytucji powodują nieproporcjonalne obciążenia dla tych drugich, przy ograniczonych dodatkowych korzyściach dla stabilności finansowej.
Czytaj także: Europejskie banki i rynki kapitałowe gotowe na rozwód z USA
Nowe podejście do nadzoru – prostsze i proporcjonalne
Nowe ramy przewidują specjalny reżim kapitałowy dla SDDT-ów, który wejdzie w życie od 1 stycznia 2027 roku.
Nadzór nad SDDT będzie istotnie prostszy i bardziej proporcjonalny niż nad dużymi bankami. Dla SDDT wprowadzono uproszczony reżim kapitałowy i uproszczone wymogi płynności oraz mniejszą liczbę szablonów raportowania, a także dedykowane procedury oceny kapitału i ryzyka (ICAAP/SREP) dopasowane do skali i profilu małych instytucji.
SDDT będą też mogły stosować Single Capital Buffer zamiast szeregu buforów i dodatków, które obowiązują duże instytucje, co obniża złożoność obliczeń wymaganego kapitału i zmniejsza częstotliwość aktualizacji dokumentów ICAAP/ILAAP z rocznej do dwuletniej.
Mniejsze, krajowe instytucje objęte reżimem SDDT nie będą musiały spełniać pełnych, międzynarodowych standardów dotyczących dużych banków. Oznacza to znaczące odciążenie regulacyjne i operacyjne, przy jednoczesnym zachowaniu odpowiedniego poziomu odporności finansowej.
W rezultacie podejście nadzorcze w UK przechodzi od jednolitego, złożonego standardu do proporcjonalnych, prostszych wymogów dla małych banków, które mają wspierać ich konkurencyjność i efektywność przy utrzymaniu adekwatnej odporności finansowej.
