Najnowsze wydanie miesięcznika BANK dostępne w sklepach i online Sprawdź szczegóły i zapisz się na prenumeratę roczną -20% 
Perspektywa przyspieszonych wyborów parlamentarnych w Polsce, o której to możliwości wypowiadają się teraz liderzy partii politycznych i prezydent, wprost prowadzi do osłabienia złotego. Przed weekendem nie odzyska on siły.
Wydawałoby się, że 4-5 proc. to niewiele, ale taki właśnie wzrost limitów cen mieszkań akceptowanych w programie Mieszkanie dla Młodych już po dwóch miesiącach przełożył się na większą popularność MdM w Poznaniu, Wrocławiu i Warszawie. Od 1 lipca zmiana limitów cen czeka pomorskie, województwo w którym skala wykorzystania dopłat nie ma sobie równych.
Na pierwszy rzut oka winą za słabe w ostatnich latach zachowanie warszawskiej giełdy obarczyć można rządowe majsterkowanie przy systemie emerytalnym, kończące się jego demontażem. WIG20 wpadł w trend boczny tuż po tym, jak w maju 2011 r. obniżono wysokość składek przekazywanych OFE i tkwi w nim do dziś. Jednak wyjątkowa zbieżność naszego wskaźnika z indeksem obrazującym koniunkturę na rynkach wschodzących, nie pozostawia wątpliwości, że ciąży nam przynależność do grupy emerging markets.
Euro (EUR) straciło wczoraj na wartości w stosunku do dolara amerykańskiego (USD) po ogłoszeniu stopy inflacji USA i obecnie notowane jest około poziomu 1.3542. Pomimo niższej inflacji w USA, dolar umocnił się w stosunku do euro, ponieważ inwestorzy czekają na posiedzenie FOMC, które będzie znaczącą podpowiedzią dotycząca przyszłości polityki monetarnej.
Dane o inflacji w USA, która okazała się wyższa od prognoz, wpłynęły na osłabienie obligacji amerykańskich, przez to osłabiły również obligacje polskie oraz złotego. Wciąż utrzymują się też czynniki ryzyka związane z sytuacją na Ukrainie,w Iraku oraz z kryzysem politycznym w kraju i to wszystko nie sprzyja polskiej walucie. Skoro jednak wybroniła ona w ostatnich dniach poziom 4,15 zł za euro to można ostrożnie zakładać, że to będzie górna granica pasma wahań w krótkim okresie.
Złoty pozostaje pod lekka presją sprzedających pomimo, że echa ujawnionych w weekend przez polską prasę podsłuchów m.in. prezesa NBP wydają się cichnąć. Cieniem na notowaniach polskiej waluty obecnie kładzie się posiedzenie Fed, Argentyna, a także kalendarz.
Ze względu na zaplanowane na dzisiaj posiedzenie FOMC, podczas wczorajszej sesji uwagę inwestorów po obu stronach Oceanu przyciągały informacje na temat aktualnej sytuacji ekonomicznej w USA. Jak wynika z danych opublikowanych przez tamtejszy urząd statystyczny, dynamika inflacji CPI wzrosła w maju odpowiednio o 0.4% m/m oraz 2.1% r/r, co było najlepszym wynikiem od października 2012 roku.
Rynki bazowe długu przez większą część wtorku pozostawały względnie spokojne. Niemieckie Bundy bardzo słabo zareagowały na mieszane dane ZEW (wskaźnik ocen bieżącej sytuacji wzrósł 12 miesiąc z kolei, podczas gdy ocen sytuacji przyszłej spadł 6 miesiąc z kolei). Dopiero po południu, wyższe niż prognozowano dane o inflacji z USA (0,4% m/m SA, wobec oczekiwań na poziomie 0,2% m/m SA) wypchnęły dochodowości US10Y w górę o 3 pb., pociągając za sobą rentowności DE10Y. Inwestorzy zignorowali słabsze dane z rynku nieruchomości zza Oceanu. W konsekwencji w skali całego dnia krzywe obligacyjne niemiecka i amerykańska przesunęły się w górę o 2-3 pb. w segmencie 5-10Y.
Podczas gdy polska gospodarka zaskakuje wyraźnym wzrostem, inflacja konsumencka nadal nie rośnie. W maju ceny wzrosły zaledwie o 0,2% r/r w sytuacji kiedy PKB w 1. kwartale zwiększyło się międzyrocznie o 3,3%, a Narodowy Bank Polski wyznaczył cel inflacyjny na poziomie 2,5%.
W tym tygodniu, Jakub Wojciechowski, Analityk Biura Doradztwa Inwestycyjnego, komentuje ostatnie działania Europejskiego Banku Centralnego. Zdaniem eksperta Citi Handlowy pokazują one, że tradycyjna polityka monetarna przestaje spełniać swoją rolę i sytuacja wymusza podejmowanie przez szefa EBC, Mario Draghi niekonwencjonalnych ruchów.
Euro (EUR) wzrosło do poziomu 1.3586 w stosunku do dolara amerykańskiego (USD) przed powrotem do poziomu 1.3558. Dolar stracił na wartości, ponieważ sytuacja w Iraku powoduje ważenie dolara. Dzisiaj poznamy indeks niemieckiego instytutu ZEW, który jest ważnym wskaźnikiem dotyczącym gospodarki i może być wsparciem dla wspólnej waluty.
Jednym z najważniejszych wydarzeń poniedziałkowej sesji była publikacja danych obrazujących dynamikę inflacji HIPC w strefie euro, która w ostatnim miesiącu wyniosła odpowiednio -0.1% m/m oraz 0.5% r/r. Popołudniu zza Oceanu napłynęły także informacje na temat produkcji przemysłowej w Stanach Zjednoczonych – 0.6% m/m.
Złoty prawdopodobnie najgorsze ma już za sobą. Wiele wskazuje na to, że Marek Belka pozostanie prezesem NBP, będzie współpracował z RPP i nie dojdzie do zmiany rządu. A tego obawiali się inwestorzy wczoraj sprzedając złotego, a także obligacje i akcje.
W poniedziałek bazowe rynki długu pozostawały relatywnie stabilne. Na europejskim rynku rentowności niemieckich obligacji spadły nieznacznie (o 1 pb. na całej długości krzywej), ignorując publikację danych o inflacji w Eurostrefie za maj (oczekiwania 0,5% r/r, realizacja 0,5% r/r). Na rynku amerykańskim obserwowaliśmy nieznaczne wzrosty rentowności w ciągu dnia, częściowo w reakcji na publikację nieco lepszych niż oczekiwano danych o produkcji przemysłowej w USA. Wzrosty te nie były jednak w stanie zrekompensować spadków dochodowości, które miały miejsce w godzinach handlu w Azji. Łącznie oznaczało to przesunięcie krzywej dochodowości w dół o 1 pb. w relacji do piątkowego zamknięcia.
Dni wolne w niektórych europejskich krajach na początku ubiegłego tygodnia i brak istotnych danych gospodarczych sprawiły, że inwestorzy musieli szukać wskazówek gdzie indziej.
Rozpoczynający się tydzień to przede wszystkim oczekiwanie na wynik posiedzenia amerykańskiej Rezerwy Federalnej i najnowsze prognozy koniunktury w USA. Początkowy słabszy sentyment inwestycyjny na świecie związany jest z nasilającym się konfliktem w Iraku, co ma silne przełożenie na ceny ropy naftowej oraz Ukrainie. Czynnikiem lokalnym zwiększającym skalę osłabienia złotego są obawy dotyczące przyszłości prezesa banku centralnego, po tym jak zarzuca się mu przekroczenie uprawnień w rozmowach z szefem MSW.
Podczas piątkowej sesji poznaliśmy informacje na temat bilansu handlu zagranicznego w strefie euro – sięgającego 15.8 mld euro – a także zatrudnienia, które w I kwartale wzrosło odpowiednio o 0.1% k/k i 0.2% r/r.
Euro (EUR) osiąga niższe wartości w stosunku do dolara amerykańskiego (USD) i obecnie notowane jest około poziomu 1.3543. Para znajduje się pod presją, ponieważ spotkanie Federalnego Komitetu Otwartego Rynku (FOMC), które będzie miało miejsce w środę, może zakończyć się kontraktem z Europejskim Bankiem Centralnym, powodując tym samym dalsze rozbieżności w polityce pieniężnej. Natomiast dzisiaj poznamy wartość indeksu CPI dla Europy.
Piątek na bazowych rynkach długu nie przyniósł istotnych zmian w wycenach, pomimo zwiększonej zmienności w ciągu dnia. W przypadku obligacji niemieckich dzienna zmienność została podwyższona za sprawą negatywnej reakcji obligacji na wypowiedzi szefa BoE A. Carneya. Stwierdził on, że podwyżki mogą przyjść szybciej niż później, co przełożyło się na przejściową wyprzedaż obligacji brytyjskich, niemieckich i francuskich. Rentowości papierów amerykańskich – i po korekcie porannych wzrostów – niemieckich rosły w początkowych godzinach handlu za oceanem w ślad za dobrym startem giełd. Trend ten został odwrócony za sprawą publikacji rozczarowujących danych o nastrojach konsumentów Michigan (odczyt 81,2 pkt. wobec oczekiwań 83,0 pkt.). Dane z USA przełożyły się również na redukcję rentowności papierów niemieckich. W konsekwencji w skali całego dnia krzywa amerykańska przesunęła się do góry o 1-2 pb. na całej długości, zaś niemiecka dokonała podobnego w skali ruchu w dół.
Kluczowe pytanie, jakie pojawiło się nieoczekiwanie w ciągu weekendu, brzmi, czy „afera podsłuchowa” jest w stanie uderzyć w złotego, a może nawet w polską gospodarkę? Sporo słychać głosów, że doszło do podważenia zaufania do niezależności NBP. Na tym etapie trudno polemizować. Ale moim zdaniem tym kanałem – czyli poprzez niższe zaufanie rynków do skuteczności polityki pieniężnej – wpływ na rynek i gospodarkę będzie ograniczony. Wiadomo, że członkowie RPP nie są 100 procentowo niezależni od polityki, ale doświadczenie pokazuje, że nie popełniają fundamentalnych błędów i nie poddają się nadmiernie presji politycznej.
