Nowa ustawa dot. przymusowej restrukturyzacji banków i przelewów natychmiastowych w euro
Za uchwaleniem ustawy głosowało 413 posłów, 1 był przeciw, a 19 wstrzymało się od głosu. Teraz ustawa trafi do Senatu.
Ustawa zawiera m.in. przepisy implementujące rozporządzenie, które w UE reguluje kwestie przelewu natychmiastowego, a którego głównym celem jest rozpowszechnienie płatności natychmiastowych w euro przez nałożenie na dostawców usług płatniczych obowiązku oferowania tych płatności przez 24 godziny na dobę, 7 dni w tygodniu.
Zaimplementowanie tych przepisów sprawi, że bezpośredni dostęp do wyznaczonych systemów płatności uzyskają dostawcy niebankowi (np. instytucje płatnicze oraz instytucje pieniądza elektronicznego).
Czytaj także: Przelew w strefie euro w kilka sekund
„Wizyta sprawdzająca” BFG przed restrukturyzacją banku
W ustawie znalazły się przepisy wprowadzające „wizytę sprawdzającą”, realizowaną przez upoważnionych pracowników Bankowego Funduszu Gwarancyjnego (BFG), co ma usprawnić możliwość przeprowadzenie przymusowej restrukturyzacji, czyli tzw. resolution.
Inne rozwiązanie zawarte w ustawie wprowadzają zmiany techniczne w mechanizmie ustalania i odliczeń MREL (minimalny wymóg funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowanych) w relacjach jednostek zależnych i grup bankowych oraz znosi co do zasady konieczność ustalania MREL dla podmiotów, wobec których przewidziano likwidację w ramach postępowania upadłościowego, niepodlegających przymusowej restrukturyzacji.
Ustawowe zmiany w procesie resolution
Jednocześnie zapisano zmiany, wynikające z doświadczeń BFG związanych z przeprowadzonymi już procesami resolution w „odniesieniu do banków o zróżnicowanej specyfice”.
Doświadczenia te pozwoliły na „zidentyfikowanie obszarów, w których przepisy krajowe wymagają uzupełnienia, doprecyzowania lub uporządkowania, tak aby możliwe było sprawniejsze funkcjonowanie BFG jako organu resolution oraz procesów resolution”.
Resolution to metoda postępowania z bankami (lub innymi instytucjami finansowymi, np. ubezpieczycielami) zagrożonymi upadłością, w której – co do zasady – wyeliminowana jest pomoc publiczna, a skutki złego zarządzania podmiotem ponoszą akcjonariusze i wierzyciele instytucji finansowych objętych tą procedurą.
