Najnowsze wydanie miesięcznika BANK dostępne w sklepach i online Sprawdź szczegóły i zapisz się na prenumeratę roczną -20% 
W wielu rozmowach z osobami odpowiedzialnymi za dane i fundamenty pod ich biznesowe wykorzystanie słyszę, że największą barierą jest BRAK CHĘCI WSPÓŁPRACY I WZIĘCIA ODPOWIEDZIALNOŚCI za dane, pisze Michał Nowakowski, na swoim profilu Linkedin. Felieton publikujemy za zgodą autora.
Kto ma rację? Większość, która umie krzyczeć wniebogłosy, ale nie wie najczęściej o czym krzyczy – czy jajogłowi po znakomitych szkołach ekonomii? Odpowiedź jest zbędna, ponieważ w praktyce rację mają nie ci, którzy jej dowodzą, ale ci, którzy stawiają na swoim. To właśnie ten przykry fenomen sprawił, że przez dekady jak na drożdżach rosła w Polsce i na Zachodzie tzw. płaca minimalna, pisze Jan Cipiur.
W biznesie konkurują dwa główne rodzaje pożądań noworocznych: żeby było jeszcze lepiej i żeby komornik nie zastukał. Nadmiar dobrego nie musi być całkiem dobry, ale zły scenariusz wydaje się straszniejszy. Uniknięcie upadku lub zamknięcia firmy nie jest wyzwaniem aż tak trudnym, jednak pod warunkiem, że przestrzega się wyrytych w kamieniu zasad, pisze Jan Cipiur.
Jeśli pominąć szczyty i doły, rankingi państw w kategoriach de facto niemierzalnych mają niemal wyłącznie wartość medialną oraz wizerunkową, przy czym ta druga konsumowana jest ze smakiem wyłącznie przez zwycięzców. Mają też jednak zaletę trudno uchwytną, potwierdzają bardzo często nasze odczucia w sprawie tego i tamtego, pisze Jan Cipiur.
W 1954 roku, w rok po zakończeniu wojny na półwyspie, Korea Południowa była w jeszcze większych zgliszczach niż Polska zrujnowana podczas II wojny. Nasz PKB per capita mógł być wtedy nawet pięciokrotnie wyższy od południowokoreańskiego, przypomina Jan Cipiur.
Urzędowa zmiana beznamiętnej nazwy Centralny Port Komunikacyjny (CPK) na pompatyczną – „Port Polska”, stwarza okazję do ponownego przejrzenia przeszłych założeń tej inwestycji, które w dużej części i na szczęście zostały odłożone na półkę, pisze Jan Cipiur.
W najnowszym wydaniu amerykańskiego miesięcznika „Fortune” prym wiedzie ranking pięciuset największych korporacji kontynentu, zwanego od dawna i coraz bardziej nie bez racji – starym, pisze Jan Cipiur.
Od kilkunastu lat polityka gospodarcza państwa jest niefrasobliwa. Prymat ma pompowanie konsumpcji, rządy prawa i sądownictwo są na łopatkach, inwestycje polegują, więc gospodarka toczy się na oponach z łysymi bieżnikami, pisze Jan Cipiur.
Mieszkańcy Hamburga, który jest metropolią, ale też landem federalnym, odrzucili (12.10.2025) w referendum pomysł pilotażu pn. „Hamburg sprawdza Dochód Podstawowy” (Hamburg testet Grundeinkommen), pisze Jan Cipiur.
Płatności to najbardziej lukratywny podsektor globalnych finansów. W 2024 r. wskaźnik rentowności zaangażowanego kapitału (ROE) wyniósł w nim przeciętnie w świecie 18,9 proc., ale byli gracze, którzy osiągnęli aż 100 i więcej procent zwrotu, pisze Jan Cipiur.
Wydobycie srebra zapewnia Polsce jedno jedyne pierwsze miejsce we wszelkich globalnych rankingach gospodarczo-finansowych. KGHM urabia go najwięcej spośród wszystkich firm górniczych świata. Wg „World Silver Survey”, z ilością 1341 ton (47,3 mln uncji) KGHM jest ponadto drugim w świecie producentem srebra (dane za 2024 rok).
Złoto biegło od paru lat po rekord. Od kilku tygodni kosztuje już tyle, ile nigdy przedtem. Za uncję trzeba teraz płacić 4000 dolarów i więcej, czyli jeden gram kosztuje 130 dolarów lub 500 zł. Bardzo dużo wskazuje, że długo nie stanieje i jeszcze nawet podrożeje.
Ludzie z doświadczeniem w układaniu ksiąg rekordów twierdzą, że za udział w pracach przy zakupie przez spółkę kolejową Union Pacific rywala działającego pod znakami Norfolk Southern – Bank of America (BoA) otrzymać ma największe wynagrodzenie w historii bankowości inwestycyjnej, pisze Jan Cipiur.
O książce „Manifest kapitalistyczny – jak wolny rynek uratuje świat” po spotkaniu z jej autorem Johanem Norbergiem pisze Jan Cipiur.
Oficjalne potwierdzenie, że rząd amerykański obejmuje 10 proc. akcji koncernu Intel może być zapowiedzią powrotu do epizodu etatyzmu sprzed niemal stu lat w wykonaniu Franklina Delano Roosevelta. Jeśli to wniosek wybujały i nadmiarowy, to nie jest przesadą ocena, że Donald Trump zamierza mieć gospodarkę kraju pod jak największą kontrolą.
Zapotrzebowanie rodaków na monstra letnią porą nie spada, więc pojawiło się widmo straszące nas wizją czterodniowego tygodnia pracy. Widmo przysłane nam ze światowej centrali Postępu jest nie tylko okropne, ale też wadliwe. Zdaje się, że ma ciężką krótkowzroczność i na dodatek astygmatyzm. Od kilku lat wieszczą u nas wielki niedobór rąk do pracy z rodzimego chowu. Jeśli nie dobierzemy sobie paru milionów „kumatych” imigrantów, to nie starczy nad Wisłą PKB na namiastkę dobrobytu.
Od 2009 roku, gdy pojawił się pierwszy bitcoin, system finansowy przechodzi przyspieszoną ewolucję. Jak zwykle, nie wiadomo jednak czy wyrosną mu w końcu rogi zadające rany, czy złotodajne wymiona dostępne dla każdego, codziennie, całą dobę.
Tyle słów o zmierzchu potęgi Ameryki padało przez ostatnie dekady, a tu cały świat poza Chinami zgadza się potulnie na wydumane przez prezydenta Trumpa wyższe cła nakładane na towary sprowadzane do USA z niemal 100 państw.
Spór o fotel szefa Banku Rezerwy Federalnej Stanów Zjednoczonych (Fed) eskaluje. W najnowszej odsłonie prezydent Donald Trump i przewodniczący Jerome Powell założyli już nawet kaski. Szczęściem nie były to hełmy.
Świat wolny od przestępstw? Niemożliwe. Mniejsza ich liczba? To się dzieje. Spadek w Europie nie jest wielki, ale jest widoczny. Są wprawdzie lata, że policje państw Unii notują wzrost „złamań” prawa, ale linia trendu zmierza ku dołowi.
