Wielowymiarowość prawdy

Teoretycznie żyjemy w świecie czterowymiarowym – mamy do czynienia z długością, szerokością, wysokością i czasem. Prostszymi słowy – poruszamy się w lewo lub prawo, w przód bądź w tył i do góry albo do dołu. Doświadczamy przy tym przemijania. Jednakże naukowcy, zwłaszcza fizycy, zakładają że istnieje znacznie większa liczba wymiarów, a nie zauważamy ich, bo są niewidoczne – mają mikroskopijne rozmiary (zostały do nich sprowadzone w procesie nazywanym kompaktyfikacją). Zwolennicy teorii strun zakładają, że wymiarów może być 10, a nawet 26. Nie podejmuję się jednak tego wyjaśniać – zbyt mało na ten temat wiem i za stary jestem, żeby próbować to ogarnąć.

Oprócz tego, że żyjemy w iluś tam wymiarach, żyjemy także w określonym miejscu, w którym obowiązują pewne normy regulujące nasze zachowania i postępowanie. Oczywiście – teoretycznie. Wystarczy bowiem rozejrzeć się wokół, by zauważyć, że tych norm jest nawet więcej niż wymiarów przez teorię strun zakładanych. Osobliwie norm dotyczących tak zwanej prawdy. Nawet to pewnie i dziwić nie powinno, wszak kursuje w przestrzeniach publicznej i prywatnej powiedzenie, że prawda jest jak d…., każdy ma własną. Przykładów na to aż nadto – gdy ktoś powie: a, to zaraz inny odpowie: tak, ale…

I nikt już nie pamięta słów: Niech wasza mowa będzie: Tak, tak; nie, nie. A co nadto jest, od Złego pochodzi (Mt 5, 37). Może dlatego, że rzadko kto czyta ...