Wróg nasz powszedni

Osobliwie przy tym, ów niedawny jeszcze sojusznik nie godzien jest szacunku. I choć o szefie mówi się Pan Prezes, to o nim – choćby nawet kiedyś i był prezesem – jedynie Iksowski lub Ygrekowski. Wszak nie złotem się okazał, a zwykłym pirytem. A że powiada się, iż piryt to złoto głupców, to i on pewnie ma coś z głupca. Wręcz musi mieć, skoro się od nas odwrócił. Może zresztą i dobrze, bo nic tak nie jednoczy, jak kolejny wróg. I na dodatek jak pozytywnie przekłada się na lojalność reszty grupy.

Skoro już nie jest z nami, to zapewne będzie chciał się do nas dobrać. Trzeba go zatem uprzedzić – i nie mieć przy tym litości.

Wróg nie ma być pokonany we współzawodnictwie, lecz zniszczony, wytarty z oblicza ziemi; nie może być dla niego litości (w rosyjskim słowniku językowym z czasów stalinowskich wyjaśnienie frazeologiczne do słowa «litość» było tylko jedno: «nie ma litości dla wrogów ludu» – napisał prof. Leszek Kołakowski w Mini-wykładach o maxi-sprawach. Części trzeciej i ostatniej. – W walce z wrogiem nie trzeba przestrzegać żadnych reguł i uznawać jakichkolwiek ograniczeń.

I – rzecz jasna – najlepiej stosować spiskową teorię dziejów, sącząc ją wszystkim wkoło – i tym, którzy chcą słuchać, i tym, któ...