Najnowsze wydanie miesięcznika BANK dostępne w sklepach i online Sprawdź szczegóły i zapisz się na prenumeratę roczną -20% 
U nas szaro, dżdżyście i mgliście, tymczasem w norweskim Lillehammer podziwialiśmy panoramę zielonych świerków, zaśnieżonych wzgórz i licznie kibicujące zmaganiom sportowców całe rodziny, które tamtejszym zwyczajem biwakują w zimowej scenerii.
Czy trywialna z pozoru zmiana sposobu finansowania samorządów może przyczynić się do przemiany mentalności społeczeństwa i obalenia wielu szkodliwych mitów? Takie wrażenie odniosłem przysłuchując się debacie eksperckiej pod nieco prowokacyjnym tytułem „Czy miasta będą rządzić światem? Samorząd przyszłości”, odbywającej się podczas zakończonego niedawno forum „Nowoczesny Samorząd”. Wiele koncepcji, jak choćby postulat aby niemal 100 procent przychodów z PIT-ów naszych powszednich trafiało do samorządowych kies, oznacza nie tylko zwiększenie strumienia złotówek płynących do gmin i powiatów.
Coraz wiecej klientów banków migruje do firm pożyczkowych, a 75 proc. Osób, które uzyskały pożyczkę w parabanku, posiada czynne zobowiązanie w sektorze bankowym – wynika z analizy Biura Informacji Kredytowej prezentowanej na IX Kongresie Ryzyka Bankowego 2014.
Dogrywka samorządowa przyniosła parę spektakularnych wyników, które jak się zdaje oznaczają zmianę i to nie tylko w lokalnym wymiarze. Co więcej, to hasło wyborcze PiS wyborcy zdają się pojmować inaczej, niż Ci, którzy szli z nim do wyborów.
Polecam Państwu specjalny numer naszego miesięcznika, którego osią przewodnią jest bankowe IT. Doroczna impreza IT@BANK jest lubianym przez środowisko bankowe spotkaniem profesjonalistów z banków, firm informatycznych oraz środowisk naukowych.
„Generale, poprowadź nas!” – zakrzyknęli rebelianci. Oficer, stary, doświadczony wiarus z czterdziestoletnim doświadczeniem na polu chwały, nie chciał słuchać młodych, rozpalonych głów. Ojcowskim tonem poradził zgromadzonym, by udali się raczej na nocny spoczynek, zamiast angażować się – jak to sam określił – w głupotę. Tego było już za wiele. Z dziką furią buntownicy zrzucili generała z konia, na oczach przerażonej żony i dwójki dzieci. Rozległy się wystrzały. Jeden, dwa, trzy…. dziewiętnaście. Ciało bezładnie spoczęło na bruku… Tak zginął Maurycy Hauke – podkomendny księcia Józefa Poniatowskiego, Tadeusza Kościuszki i Jana Henryka Dąbrowskiego. Weteran wojen napoleońskich i obrońca Zamościa w roku 1813.
O wyborach samorządowych powiedziano prawie wszystko, Szkoda tylko, że w ogólnym zgiełku – to najłagodniejsze z określeń, które mi się nasuwają – przeoczono kilka prawd podstawowych.
Jeszcze trzy lata temu – w sześćdziesiąte urodziny warszawskiej FSO – wszyscy liczyli na cud. W tym roku o rocznicy, która minęła równo dwa tygodnie temu, nie pamiętał już nikt – może z wyjątkiem miłośników wiekowych Warszaw i Syrenek, produkowanych niegdyś na dawnej Pelcowiźnie, po wojnie nazwanej Żeraniem. Polacy – jak widać – pogodzili się ze świadomością, że logo „FSO” – obiekt marzeń milionów Polaków zarówno w epoce PRL jak i pierwszych latach demokracji – dołączyło do takich marek jak De Dion-Bouton, Packard, Horch, Borgward i wielu innych, które podziwiać dziś możemy jedynie w światowych muzeach motoryzacji.
Dwadzieścia pięć lat demokracji, nieco dłużej kapitalizmu – wszak obowiązywanie tego systemu w powojennej Polsce liczyć należy de facto od wejścia w życie ustawy Wilczka – i dziesięć lat członkostwa w Unii Europejskiej. Do tego jeszcze – nieco dziś zapomniany- jubileusz 15 – lecia obecności Polski w Sojuszu Północnoatlantyckim. Jeśli spojrzymy z perspektywy przeciętnego Kowalskiego, oczekującego w roku 1988 w kilometrowej kolejce po kartkowe mięso lub podobnie dystrybuowaną benzynę, udało się spełnić chyba wszystkie marzenia – i to ze sporym zapasem. A jednak nie wszyscy czują się usatysfakcjonowani – i nie myślę tu o jednoznacznie zadeklarowanych narodowcach ani w ogóle o politykach wszelakiej maści, którzy znaleźli sobie po prostu swoistą niszę rynkową. Również niejeden Kowalski, Zieliński czy Nowak uważa, że jego kraj znajduje się w innym miejscu i czasie aniżeli powinien…
Kiedy wczoraj obejrzałem migawkę telewizyjną z podniesienia flagi na maszcie Niepodległości w związku z przypadająca na dzisiejszy wtorek 96 Jej rocznicą, pomyślałem o małych ojczyznach.
Konwencje wyborcze Platformy Obywatelskiej i Prawa i Sprawiedliwości na tydzień przed wyborami samorządowymi przebiegały w odmiennej atmosferze.
Przed laty – w czasach, kiedy w stołecznych kabaretach królowała Zula Pogorzelska i Hanka Ordonówna, na ulicach Warszawy dryndziarze ścigali się z chevroletami prosto od Lilpopa a w środowisku bankowym siał postrach osławiony Szpicbródka, modny był następujący dowcip:
Od 2000 r. w bankach spółdzielczych jest obserwowany stały, szybszy niż w bankach komercyjnych, spadek marży m.in. w skutek presji konkurencyjnej na rynkach lokalnych. Malejąca marża niedostatecznie rekompensowana wzrostem skali działania ma istotny wpływ na wyniki sektora – to jedna z tez, które przedstawił prof. Jerzy Pruski, prezes bankowego funduszu gwarancyjnego podczas dyskusji zorganizowanej przez dziennik Gazeta Prawna w siedzibie Związku Banków Polskich.
Mamy kolejny rząd. Ale wciąż tej samej formacji. Tym razem pod kierownictwem byłej marszałek Ewy Kopacz. Skład nowo-starej Rady Ministrów to synteza interesów i walk koterii w łonie PO.
Piątek 31 października upłynął mi na odwiedzinach trójmiejskich nekropolii. Nad jedną z tych wizyt zatrzymam się nieco dłużej, za sprawą Cmentarza Pomnika Bohaterów na Zaspie, jak głosi tabliczka u wejścia do tego miejsca pamięci.
Ajman Az-Zawahiri? A może Abu Bakr al-Baghdadi, znany światu jako kalif Ibrahim? Nic z tych rzeczy – najbardziej poszukiwaną osobą przez USA wydaje się być… Roman Polański. Choć od incydentu w willi Jacka Nicholsona minęło już 36 lat, amerykański wymiar sprawiedliwości nie daje za wygraną. Niedawna próba aresztowania reżysera w Polsce podczas otwarcia Muzeum Historii Żydów Polskich po raz kolejny udowadnia, że Amerykanie gotowi są ścigać Polańskiego nawet w kiblu – jakby to zapewne określił rosyjski przywódca.
Ewa Kopacz wróciła ze szczytu klimatycznego z ustaleniami, które polskiej energetyce dają czas do roku 2030 a nam konsumentom szansę na unikniecie skokowego wzrostu cen energii.
W warszawskim Muzeum Historii Żydów Polskich, które już za kilka dni otworzy swe podwoje zwiedzającym, nie sposób przejść obojętnie obok monumentalnych rozmiarów, białej ściany; wypisano na niej nazwiska dobroczyńców, którzy w znacznym stopniu przyczynili się do powstania placówki. Wśród tak znamienitych donatorów jak niemal połowa polskich ministerstw, władze kilku europejskich państw, najbogatsze koncerny i instytucje finansowe z Polski i całego świata czy też prestiżowe instytuty naukowe, moją uwagę przyciągnął niejaki Jack Tramiel – Jacek Trzmiel wraz z małżonką, Helen z domu Goldgrub.
Sytuacja na Ukrainie i wokół niej, próby wodne zbiorników w świnoujskim gazoporcie, tragiczne wypadki w górnictwie, wreszcie wyjątkowo ciepła jesień, wszystkie te mniej lub bardziej powiązanie fakty i zdarzenia stawiają na porządku dziennym sprawę naszego bezpieczeństwa energetycznego.
Przed wieloma laty, w czasach gdy jeszcze poczciwy „maluch” na ulicach Warszawy otaczany był przez dziesiątki gapiów, a kolorowa telewizja jawiła się jako nowinka wprost z innej planety, na łamach „Młodego Technika” ukazał się rysunek dość kuriozalnej maszyny. Urządzenie to miało wykonywać jakąś relatywnie prostą pracę przy wykorzystaniu jak największej liczby urządzeń pośrednich. Były tam i przekładnie ślimakowe, i stożkowe, i sprzęgła najróżniejsze, ba! nawet siłowniki pneumatyczne i hydrauliczne. Nie trzeba było jednak posiadać dyplomu Politechniki by dostrzec, że do wykonania całej roboty z powodzeniem wystarczył jeden z najprostszych mechanizmów przekładniowych, stosowanych co najmniej od czasów Leonarda da Vinci.
