Póki życia, póty nadziei

Życie ludzkie skierowane jest ku przyszłości. Nikt rozsądny nie będzie temu zaprzeczać. Wszak rodzimy się, rozwijamy, dorastamy – a wszystko to dzieje się w czasie. Startem są narodziny metą zaś, co może przykre, ale czemu nie da się zaprzeczyć, śmierć. Jednak pomiędzy startem a metą jest teraźniejszość i przyszłość. Planujemy coś, pragniemy czegoś, dążymy ku czemuś. I trwamy. I mamy nadzieję, że uda nam się zrealizować zamierzenia, a może nawet marzenia.

Choć żyjemy tu i teraz, to jednak myślami stale wybiegamy przed siebie. Jak zauważył prof. Tadeusz Gadacz („O bezprawiu i przyzwoitości […]”), choćbyśmy nie wiem jak byli w tej teraźniejszości zanurzeni, to i tak pytamy o to, co się zdarzy, co będzie, co nastąpi. Człowiek – podkreśla prof. Gadacz – pyta „co zostanie z owoców jego pracy? Czy przetrwa jego imię? Jak zostanie zapamiętany? Szczególnie wówczas, kiedy czuje się zraniony, z nadzieją myśli o przyszłości. Przyszłość jest przedmiotem planów, zamierzeń i kalkulacji, nie wszystko jednak da się przewidzieć i skalkulować. Przyszłość nie jest przewidywalna ani obliczalna. A jednak chociaż to, co zaplanowaliśmy, okazuje się nieosiągalne, chociaż oczekiwania pozostają niespełnione, nie tracimy nadziei. Nadzieja jest często ostatnią bronią człowieka. Nie tylko pozwala znieść teraźniejszość, lecz także otwiera nowe horyzonty i możliwości”.

Być może ...