Autor: AL

Koniec roku skłania do podsumowań. Tych bardziej osobistych i ogólniejszej natury. Co do mnie apetyt na wyznania zaspokoiłem w blogu wigilijnym, tym razem więc ograniczę się do odniesień w skali makro. Skoro tak, nie sposób pominąć polskiej prezydencji w UE. Zamiast ocen, zacytuję niemieckiego socjaldemokratę – niebawem zastąpi Jerzego Buzka na funkcji Przewodniczącego Parlamentu Europejskiego – Martina Schulza, który stwierdził, że „Donald Tusk prowadził politykę prawdziwie europejską”. „Polska miała wielką odwagę polityczną” – dodał.

Od lat w porze, kiedy na niebie rozbłyska pierwsza gwiazda, w ten najważniejszy wieczór w roku, sięgałem po telefon i w momencie, kiedy w słuchawce odzywał się głos mego Ojca intonowałem, a On podejmował, kolędę rozpoczynającą się od słów, które posłużyły za tytuł dzisiejszego bloga. Od paru już lat śpiewam ją sam, ale nieodmiennie słyszę czysty i mocny głos Taty.

Zapożyczenie tytułu od Doroty Masłowskiej nieprzypadkowe, bowiem odniesień do „ruskich” w owej wojnie aż nadto, że przypomnę zarzuty Pani Fotygi pod adresem Radosława Sikorskiego. Przeniesienie „dyskursu” z parlamentu na ulice o tyle uzasadnione, że ani Zbigniew Romaszewski ani Andrzej Gwiazda wołać, że „Polska jest ich” nie mogą już w parlamencie – z woli wyborców – a na ulicy właśnie.

Nie wiem, co znalazło się w karcie dań wieczornego spotkania europejskich przywódców w Brukseli, określanego jako-który to już raz- spotkanie ostatniej szansy. Wiem za to, że polityczne odliczanie rozpoczął Donald Tusk podczas mityngu Europejskiej Partii Ludowej w Marsylii. Przestrzegając przed pokusą budowania modelu 17 plus, albo 27 minus, starał się uświadomić kolegom, ze tylko 27 plus daje szansę ratowania projektu, który za fundament miał solidarność.

Dyskusja na temat przyszłości strefy euro i redefinicji traktatu europejskiego z oceną wystąpienia Radosława Sikorskiego w tle przypomina rozmowę głuchoniemego z niewidowym. Ani bowiem stwierdzenie Nicolasa Sarkozy’ego, że „Unię trzeba wymyślić na nowo” nie jest próbą restytucji monarchii Karola Wielkiego, ani brak zgody Angeli Merkel na emisję euroobligacji nie wyraża tęsknoty za Cesarstwem Rzymskim Narodu Niemieckiego.