Autor: AL

Nie wiem, co znalazło się w karcie dań wieczornego spotkania europejskich przywódców w Brukseli, określanego jako-który to już raz- spotkanie ostatniej szansy. Wiem za to, że polityczne odliczanie rozpoczął Donald Tusk podczas mityngu Europejskiej Partii Ludowej w Marsylii. Przestrzegając przed pokusą budowania modelu 17 plus, albo 27 minus, starał się uświadomić kolegom, ze tylko 27 plus daje szansę ratowania projektu, który za fundament miał solidarność.

Dyskusja na temat przyszłości strefy euro i redefinicji traktatu europejskiego z oceną wystąpienia Radosława Sikorskiego w tle przypomina rozmowę głuchoniemego z niewidowym. Ani bowiem stwierdzenie Nicolasa Sarkozy’ego, że „Unię trzeba wymyślić na nowo” nie jest próbą restytucji monarchii Karola Wielkiego, ani brak zgody Angeli Merkel na emisję euroobligacji nie wyraża tęsknoty za Cesarstwem Rzymskim Narodu Niemieckiego.

Na temat funkcji kary śmierci zapisano od czasów Kodeksu Hammurabiego całe tomy. Równie obszerny jest rejestr pomyłek sądowych, zwanych też zabójstwami w majestacie prawa. Pomiędzy Scyllą i Charybdą obu tych zbiorów mieści się ocean opinii i ocen poczynając od etyków i filozofów prawa, na specjalistach z zakresu wiktymologii kończąc. Nie wiem gdzie zaliczyć Jarosława Kaczyńskiego.

Expose premiera zawierało szereg akcentów dedykowanych trudnym czasom, które nadchodzą. Słowo „kryzys” pojawiało się w wystąpieniu Donalda Tuska, lecz nie tak często jak „zmiana”, czy „państwo”. To dobrze obrazuje sposób rozumowania polegający nie tyle na zaklinaniu rzeczywistości, ile zdecydowanej woli sprostania wyzwaniom, które niesie. Powiedziano i dużo i mało zarazem.